مرحمت الهی

                    آنكس كه بود علــت هستـي علـــي بـــود             هــادي و مـه ســرمديــان بـود  علـــي  بــود

آنـكس كه  ز رخسار مه اش گشـتـه مـنــور            هم عـالم و هم عـرش و هم افلاك علي بود

آنـكس كـه بـــود روز جـــزا فـــارق انـــفــاس            شاه دو جهان نور جمال ازلي بود علي بــود

آنـكس كه ز فــرمــان نـبــي كرده اطـــاعــت             آن عـــبــد يــگـــانه گــوهــر نـــاب علـي بـود

آنـكس كه بـــود كــعــبـه و نــازش بخريـدنــد             آنگه به در خانه اصحاب روان بود علــي بـود

نــيكو ســخن و نيــك سرشـت و گـل بي تا            جان نبي و كفو بتول و اب سبطين علي بود

بـي هــمرهـي او نـشــد كــار بــه ســامــان            يـاري مـحــمــد سپــر حــجت دادار علي بود

انــگشــت به دنــدان هـمـه عـالـم ز كمالش            بـــر ســر در جـنـــت بـود آن نـــام  علي بود

گويـنـده ي: "اي نـاس سلـونــي بـبـريد بهر"            زيــن گـنــج الـلــهــي در   نــايــاب علي بود

او بــود كـه گــفـتــا صفـتـش مـدح الــلــهــي             آيــات رســـوخ و  ولـــي الــله عـلــــي بــود 

پـر گشتــه بـه عـالــم هـمــه انــوار فــضـايــل            زيــن صـالــح دوران يــد مـعـبـود عــلـي بـود

سيفي كه بـشد در ره حـق تـيـز و خـروشان            نــبـود بـجـز او صـاحــب اين سيف علي بود

بشگفـت دل كـعـبـه و ظــاهــر مــه رخــشـان           ايــن مرحــمـت خــالــق يــكــتــا عــلــي بود

افــلاك دنــي را چــه ســزد صــاحــب جـنــات           كـو بــهـر مــلائــك شــه و ســردار عـلي بود

 

شرم جام

رسیده به  آخر  مه  رنج  و  غم                 ســیه  شد  ز ماتم  رخ  یاســمن

نبد رسم ، نالیدن  سنگ  سرد                عزای  عزیزان  چنین  رسم   کــرد

 زبیداد  اهریمنان  گشته   خون                دل  یاس احـــمد ، گـل  لاله گـــون

نگه کن به  شرمساری   جامها                 که بر کام شیران حــق ، بوسه ها

زدند  و   بنالید   و  صد  گریه ها                 از ایــن زهر پر کیـــن بی انتـــــــها

بشد آسمان  و    زمین  اشکبار                که شاهنـــشهان کشتـه بر روزگار

خلایق چنین سر نگون زین جفا                نبردند  زیـــن  گنـــج ها بهــــره ها

بشد خشم رحمن چنین بر ملا                 کــــه نعمت نیـــامد پس این جفــا

بشد  تیره   و  سرد   دنیایشان                 نیـــامد  کنـــون داروی  دردشــــان

درس درخت

                                          رحمان ایستاده بود در کنار درختی کهنسال ،درختی بید با آن شاخه های افتاده بر زمین و متواضع ،آرام و صبور .دستش را بر کمر تکیه زده بود و نگاهش به آسمان دوخته شده بود  در دشتی که پاییز رنگ آن را عوض کرده بود . او و درخت هر دو تنها ودر دشت نظارگر بودند ،درخت نظاره گر زمین و رحمان نظاره گر آسمان . لبهایش خشک شده بود و حتی یک پلک هم نمی زد .و همینطور خیره به ابر های سفیدی که تکه تکه در پهنه ی آسمان رها بودند می نگریست .

کار سختی بود نمی توانست انجامش دهد در یای درونش چون موجی که از افتادن سنگریزه ایی  در آب پدید می آید آرام آرام به حرکت در آمد . نبضش شروع به تند زدن کرد . از سکوت دشت و خواب درخت ترسید ، با خود گفت:" نکنه مرده است! اگر بمیرد من از که بخوهم جوابم را ؟ " . وزمین میرفت که سکوت کند . او از همین می ترسید که از دست بدهدش ،ناآرام شد . گفت :" باید فرصت را غنیمت شمارم  ،هر چند بر من دشوار است ملی باز بهتر از سکوت است " همین سکوت مرگبار دشت بیشتر از همه داشت دیوانه اش می کرد . گفت اگر بفهمند می خواهم از یک درخت نشانی بگیرم میگویند حتما عقلش را از دست داده است ،زندگی ویرانش کرده که به یک درخت پناه برده ، و من تنها تر از گذشته خواهم شد ، اصا باید چه کنم ؟ "دلش می خواست یکی آن فضای  یکنوا خت و آرام دشت را در هم شکند ،با صدایی با فریادی ، آسمان صاغقه ایی بزند ، هرچه باشد ولی  سکوت نه . کم کم با ترس و لرز تصمیمش را گرفت که از درخت بپرسد  ولی هنوز می ترسد ،شاید چیزی گوید شاید اشاره ایی . ولی باز ایستاد  نمی دانست چرا توان ندارد ،مگر برای همین نیامده بود؟ دوباره قدمی برداشت ولی باز هم از جایش کنده نشد  گفت :" شاید اصلا اشتباه آمده ام شاید نباید میامدم "

دیگر نزدیک غروب بود  آن ابر های سفید پاره پاره رفته بودند و ابر های سیاهی که انگار خشم آسمان بود جای آنها را گرفت میخواست بارانی شدید ببارد و رحمان را از این همه خستگی رها کند . چاره چه بود بالاخره باید کاری میکرد مانند همان کاری که اول صبح آن را آغاز کرده بود . او هنگام اذان خروس از خانه بیرون آمده بود و حالا که دل خورشید از غروبش خون است هنوز ایستاده نظاره گر بید پیری بود که معلوم نبود حیاتی درونش جاری است یا نه و می خواست از او بپرسد : آیا از او نشانی یافته ؟ و تا الان که تنها چون پیرمردی بیکس به امید رسیدن نامه ای منتظر نشسته است ، نامه ای از سوی او برایش آمده است ؟"

هر چند درخت بیزبان است ولی بی احساس نیست ،می فهمد ،می شنود ،می گوید ، میخندد ،میگرید و فریاد میزند .زمان برای رحمان چون باران نم نمی گه گرفته بود ،به آرامی داشت تمام می شد. انگار درخت هم می خواست از دست این سکوت فرار کند ،از این ایستادن و نظاره کردن . انگار میخواست برای یک بار فقط برای یک بار هم که شده  بدود ،سرش را بالا بگیرد و بدنبال گمشده ی خویش بگردد ،بدنبال گمشده ی رحمان .شب شده بود و رحمان هنوز بیدار بود .در تاریکی شب هیچ چیز جز سایه ی درخت در کنارش پیدا نبود .از همه بدتر ترسی بود که بند بندش را به فرار میخواند . ولی مگر می توانست ؟ او هنوز از گمگشته اش نپرسیده بود و جوابی نشنیده .نفهمید که چه شد ولی از خستگی کوه قامتش که چون صخره ایی از صبح ایستاده و در پی ندایی صبر کرده بود ،فروریخت. گفت : " لختی بنشینم " . رحمان نشست ولی درخت نه ،خوابید ولی درخت ...

صبح شده بود و پرتو های نور آفتاب پلکش را نوازش میدادند .خورشید او را به صبح دعوت کرد و او نیز دعوتش را پذیرفت .آرام چشمانش را باز کرده وسرش را بالا آورد .تمام شب به درخت تکیه داده بود شاید بتواند از او تشکری بکند .درخت هنوز ایستاده بود قرص و محکم .آرام چشمانش را روی بدن درخت چرخاند و به برگهایش رسید ،برگهای سبزی که دیگر سبز نبود ،دیگر فس نمی کشید و دیگر منتظر نبود و "درخت مرد" .بعد سالها ،ماهها ،روزها که صبورانه آهنگ می ساخت ، برای همیشه خاموش شد . خشک شد ولی به رحمان آموخت که شعله ی امید در دل عاشق به خاموشی  نمی رود  و باید گشت بسیار تا رسیدن روز های نیکو.  و این بود درس درخت .

حکایت روزها

حکایت اشک و آه ، حکایت آهن و تن

                 حکایت غریبی و جفا ، حکایت نا مردمی های بی انتها

حکایت تسلیم و رضا ، مصاف ارزش و بی ارزشی ها

                 ایستاده همچنان استوار ، پا برجا

در دشتی غرقه به کرب و بلا

                 حکایت لبهای تشنه و جگرهای آتشین

حکایت حلقوم های خشکیده از زهر کین

                  حکایت شوق و ایثار ، شتاب گیرنده در وصل ، مذبح خون خدا

حکایت دلدادگی و حضور ، شوق رهایی از میان پلیدی ها

                  گه کشته به شمشیر و گه به مهر

گه سرها به سینه آفتاب و گه سینه بر سر آفتاب

                  حکایت تن های تفتیده بر خاک آتشین

بغض فرو خورده از شرم شه ، اشک غلتیده بر گونه پادشه

حکایت وداع ، بدرقه چشم و پیراهن پاره

نگه بر پیکر طفل سه ساله

عجب ، وانفس است این صحرا پدر جان

نگر بر دخترت ، ای جان زهرا

ببینم قد و بالایت ، رشیدم

نبینم جسم عریانت پدر جان

کنون وقت جداییها رسیده

به ثار الله ندای حق رسیده

به شد غرقه به خون آن شاه انوار

ندای زینب کبری رسیده

یا لیتنی کنا معک فنفوز فوزا عظیما

 

صبح و سلام

هر روز صبح که از خواب برمی خیزی به پدر و مادرت سلام می کنی ،

به خواهر و برادرت سلام می کنی ، از خانه که بیرون می روی ، به

دوستت ، همسایه ات ، همکارت  سلام می کنی ، رسم ادب بجا

می آوری ، ترک سلام را بی ادبی می دانی دیگران را به این امر

توصیه می کنی ،

چه شده که سلام را بر هرکس واجب می دانی جز بر کسی که

خودش مظهر سلام است ، بر کسی که به وجود اوست که هستی

به وجود اوست که روزی می خوری ، و به دعای اوست که سر پایی

پس مقدم بدارش بر سلام ، هر روز صبح با وضو و مودب ،رو به قبله

بایست دست بر سینه بگذار و بگو :

السلام علیک یا مولانا یا صاحب الزمان و رحمه الله و برکاته

حسرت حضور

سر و صدای عجیبی برپاست . بچه ها از نیامدن معلم احساس بدی ندارند . انگار علاقه آنها به بازی و شوخی پایان ناپذیر است .توی سرو و کله هم می زنند ، اینطرف و آن طرف می روند ، بهم گچ پرتاب می کنند ،می خندند ، می گریند ، قهر می کنند ، آشتی می کنند ، و این بازیها تمامی ندارد.و در این هنگامه ، شاگرد اول کلاس ، سر جای خود نشسته ، رغبتی به شرکت دراین بازیها ندارد.اصلا اینجا را محل بازی نمی داند ، از خودش می پرسد :این شادی و سرور برای چیست ؟ از دست دادن زمان ، عقب افتادن از درس ، نزدیک شدن وقت امتحان ، آماده نبودن برای امتحان ، و از همه اینها مهمتر غیبت معلم ، کجایش شادی آور است ؟بناگاه دلش فرو می ریزد ، بدنش گر می گیرد ، نگرانی همه وجودش را احاطه می کند . اگر معلم نیاید ، اگر مجبور شود بی حضور او به فردی جایگزین اکتفا کند ، در آنصورت چطور می تواند مطمئن باشد که درسش را درست آموخته ، چطور می تواند مطمئن باشد در امتحان بی زحمت و مشقت قبول خواهد شد .میداند که اطمینانی نیست . ولی اگر معلم نیاید چاره ای ندارد ، باید صبور باشد و امیدوار ، باید به همین کتابها و جزوه ها قناعت کند . باید به معلم جایگزین اعتماد نماید . با این افکار کمی خود را تسلی می دهد ، ولی در دل حسرت  می خورد حسرت کسانی را که در حضور معلم درس می آموزند ....

 

 

ستارگان درخشان

کار دینم از محمد ( ص ) آن امیر عالمین

                                                          نقطه  آغاز  بود  و  من  به راه   مفسدین

کو وصیش حیدری باشد امیرالمومنین

                                                      پادشاهان پای بوسی می کنندش این چنین

کفو او زهرای اطهر باشد و این سروری

                                                          بال  جبرئیل  امین  زیر  قدومش   کمترین

آن کریمی کز  کرم  او  را  مثل  می آورند

                                                       مجتبی باشد که  عقلم را به یغما برده  این

آن کسی کز یاد نامش خون ببارد آسمان

                                                         او حسین  بن علی باشد به سلطانی دین

زاهدی کز سجده اش جن و بشر حیران شود

                                                            وصف زین العابدین  بر گردنش عقد  ثمین

باقر العلمی که علمش طی کند جنح الظلام

                                                            او  امام  پنجمم  باشد بدان ای  اهل کین

مذهبم منسوب اسمش باشد و این در دین

                                                              صادق  آل محمد  (ص ) بنده  رب  برین

اسوه حلم  و ادب  باشد  به  هنگام   غضب

                                                               موسی کاظم امام العارفین  ماه  زمین

شاه شاهانم که باشد در کرم همچون رضا

                                                               ضامن   آهو  امیر  رافتی  ای  مهجبین

چون سخن را بر جواد افتد قلم زائل شود

                                                             در جوانی کشته شد او در پی خصم مبین

هادی   راه   هدایت  آن   امام    متقی

                                                           حکم او فصل الخطاب است و به روز واپسین

آن که مظلومیتش خون می کند دلهای ما

                                                          عسگری باشد  که  درهای  کلامش  مهترین

مهدی صاحب زمان  او  منجی  اهل    زمین

                                                           آخرین   تیر   الهی  فارس  اسبش   به زین

من که باشم کو زبانش قاصر است از وصفشان

                                                             این   مصابیح   هدایت   این سنای کمترین 

 

شرافت خاک

چه کرده بود که لایق چنین شرافتی شد چه کرده بود که صاحب فضیلتی اینچنین عظیم گشت او که همواره در زیر پای جنبندگان خاضعانه و صبورانه ، سر تسلیم فرود می آورد چه شد که چنین اعلی گشت .و شایستگی در بر گیری گلستانی از گلهای بی نظیر و یکتا را پیدا کرد .شاید صبرش بود که او را از فرو بردن خارهای مغیلانی در دل پر دردش باز داشت و اینک پاداش صبرش ، اعطای نشان افتخاری بود که سجده گاه مومنین شد .

 

نسیم مهر

                                              همه می شناسندش ، بودنش را حس می کنند ، حسی مثل یقیین همیشه و همه جا هست ، عطر وجودش در جای جای کره خاکی به مشام میرسد ۰دست مهربان و لطیفش ، نوازشگر هر نرم و سختی است ۰وقتی می وزد ، غبار نا امیدی و یاس را از تن ها می زداید ، حرکت و نشاط ، اولین ارمغان اهدایی اوست .در بذل مهربانی اش بخیل نیست ، بی منت می بخشد .کافی است خود را در مسیرش قرار دهی تا بوی عطر دل انگیزش به قلبت وسعت بخشد و عطش بودن در حضورش را ، سیری ناپذیر گرداند .تنها شرطی دارد ، شرط همراهی اش ، سبک باری است .رهایی از بند زنجیرهای سنگینی که تو را به پایین می کشاند .ایمان به اینکه در کنار او و با او ، نیاز به این دستاویزها نداری .خود زاد و توشه ات می دهد ، نگهبانی ات می کند ، راه عبور را می داند گردنه های خطرناک راه را می شناسد .هیچ سدی مانع حرکتش نیست ، هیچ گودالی او را در بر نمی گیرد ،هیچ کوهی به بلندای او نیست .به راههای آسمان آشناتر است از راههای زمین ، با او که باشی احساس سبکی می کنی ، خودت را به او بسپار و آسوده باش .  یا صاحب العصر و الزمان ادرکنا

بی وفاترین امت!

                               

از امام علی بن الحسین(ع) روایت شده است که فرموده است :

یکی از روزها سفیر شاه روم در مجلس یزید حضور داشت .وقتی راس مطهر سید الشهدا را مشاهده کرد متوجه یزید شد و گفت :ای شاه عرب ! این سر بریده کیست ؟  یزید گفت :تو با این سر چکار داری؟ گفت : هنگامی که به نزد  پادشاه روم باز می گردم ، از سفر من و چیزهایی که مشاهده کرده ام سوال خواهد نمود و من مایلم ماجرای این سر بریده و صاحبش را برایش نقل کنم  تا او هم در سرور و شادی تو سهیم باشد  .یزید گفت :این سر حسین بن علی بن ابی طالب است .سفیر گفت : "مادر او کیست؟ "یزید گفت : مادرش فاطمه دختر رسول خداست .سفیر گفت : ای یزید ، بر تو و بر دین تو نفرین باد ، دین من که از دین تو بهتر می باشد ، زیرا پدر من از نوادگان داوود است و میان من و داوود پدران زیادی قرار دارند ولی قوم نصاری به دیده احترام و عظمت به من نگاه می کنند و چون مرا از نوادگان داوود می خوانند خاک پایم را مقدس می شمرند و به آن تبرک می جویند ۰اما شما با کمال گستاخی فرزند رسول خدا را می کشید با اینکه بین او و پیامبرتان فقط یک مادر فاصله وجود دارد ، این چه دینی است که شما دارید !؟ سپس به یزید گفت : آیا داستان کنیسه حافر را شنیده ای ؟یزید گفت : تعریف کن و من می شنوم ۰سفیر روم گفت : بین عمان و چین دریایی است به مسافت یک سال راه و از عمران و آبادی در آن خبری نیست مگر یک شهر در وسط این دریا ۰از این شهر کافور و یاقوت صادر می گرددو تمام درختانش را عود و عنبر تشکیل می دهد.این شهر در اختیار نصاری است ۰این شهر کلیساهای زیادی دارد و بزرگترین آنها کنیسه حافر است که در محراب آن حقه ای از طلا آویزان است که در میان آن حقه ناخنی وجود دارد و می گویند این ناخن الاغی است که مرکب عیسی بن مریم بوده است ۰قوم نصاری این حقه را در پارچه ای از حریر پیچیده اند و زینت کرده اند ۰و هر سال گروه بسیاری از آنان در آنجا اجتماع می کنند و بر گرد آن می گردند و آن را می بوسند و در مقابل آن حقه حاجتهای خود را از خداوند می خواهند ۰این رفتار و عقیده نصاری است نسبت به ناخن الاغی که به تصور آنان مرکب پیامبرشان بوده است، اما شما پسر دختر رسول خدا را می کشید؟! خداوند برکت را از شما و دین شما بردارد ۰یزید وقتی این را شنید گفت : این نصرانی را بکشید تا آبروی مرا در کشور خودش نبرد۰وقتی سفیر از این تصمیم مطلع  شد گفت :پس بدان که من دیشب در عالم خواب پیامبر شما را دیدم که به من فرمود : "ای نصرانی تو اهل بهشتی "۰ از شنیدن این کلام تعجب کردم ، حال شهادت می دهم که خدایی جز خداوند عالم نیست و محمد ( ص ) فرستاده  و رسول اوست ۰سپس با شتاب از جای برخاست و راس بریده حسین علیه السلام را به سینه چسباند واو را می بوسید و پیوسته اشک می ریخت تا به قتل رسید

        (به نقل از لهوف سید بن طاووس )

       

 

 

 

 

گریه زمین

محرمی دیگر در راه است ، قلبش فشرده می شود نفسهایش به شمارش می افتد ، تاریکی و غم سراسر وجودش رافرا می گیردعرق شرم بر پیشانی دارد ، گوئی خود را مقصر می داندچه اگر او نبود ، شاید ۰۰۰۰۰ نمی داندتصمیم خود را گرفته ، با خود می اندیشد ،آری ، دیگر حرکت نمی کنم ، زمان را از حرکت باز می دارم کوهها را خلاصی می دهم ، خورشید و ستارگان را از تابش بر خود نهی می کنم به رودها دستور توقف می دهم ، به درختان می گویم به خوابی عمیق فرو روندکه بیداری نداشته باشد ، به خاک می گویم هر چه بر روی اوست در خود فرو بردآری ، دیگر بعد از او حیات معنا ندارد ۰۰۰۰۰غرق در این افکار بود که ندائی به گوشش رسید ،ای زمین چرا چنین کنی ؟ چرا عزم بر نابودی داری ؟پاسخ گفت که :دیگر تاب تحمل ندارم ، قرنهاست که شاهد ننگین ترین ظلم تاریخ ام قرنهاست که با آمدن محرم آرزو می کنم که ایکاش هرگز نبودم که در گوشه ای از خاکم چنین جنایتی صورت گیرد بر پشتم گرگان انسان نمایی راه بروند که ننگ بشریت هستند ببین چگونه ابرها خون می گریند ، ببین ناله و ضجه کوهساران را ببین بی تابی دشتها و صحراها را ، ببین تمام شدن صبر سنگها را ببین دل پر درد آتشفشانها را ، ببین اشک ملائک را نه دیگر نمی توانم تاب بیاورم ، دیگر نمی توانم ساکت باشم دوباره ندا برمی خیزد ، که ای زمین ، بشارت باد ترا به وعده الهی ، که صالحان وارثان زمین خواهند شدانتقام خون اولیای الهی گرفته خواهد شد جای جای تو از قدوم مبارک صاحبت گلستان خواهد شدافتخار میزبانی دین پروردگارت به تو عطا خواهد شد عدالت در کوچه کوچه های سرزمینهایت استوار و پا بر جا خواهد شد و بر پشت تو ، انسانهایی قدم خواهند زد که فخر زمین و آسمانهاینداین وعده رسول الهی است که اگر یک روز از عمر زمین باقی نمانده باشد ، خداوند آن یک روز را آنقدر طولانی می کند که مردی از تبار من که هم نام من است به پا خیزد و زمین را از عدل و داد پر سازد همچنانکه از ظلم پر شده است زمین با شنیدن این وعده های حق ، آرام گرفت ، خشمش فرو نشست دلش به یاد آن روزگاران امیدی تازه یافت ولی هرگز نتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد ، و آرام و بی صدا در مصیبت فرزند رسول خدا همچنان گریست

 

مباهله

۲۴ذی الحجه روز اتمام حجت روز معرفی بهترین خلایق روز فریاد حقانیت روز رویارویی تمامی حق در برابر تمامی باطل روز استیلای ایمان بر کفر روز رسوایی کتمان کنندگان روز جلوه اراده خداوندی روز معرفی نفس نبی روز مبارک مباهله قل تعالوا ندع ابناءنا و ابناءکم و نساءنا و نساءکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنت الله علی القوم الکاذبین ( ۶۱ آل عمران)